Zijn Spijt, Haar Heerschappij

"Geen verdoving," klonk de stem van Aiden Coleman door de telefoon, ijskoud. "Dit is haar straf omdat ze onrein is."

Keira Lynn lag op de koude operatietafel, haar benen gespreid en vastgebonden, en keek wanhopig toe hoe de dokter de glanzende scalpel oppakte.

Om te bewijzen dat ze "rein" was, om de liefde van haar man terug te winnen, moest ze deze helse marteling doorstaan.

"Goed, stop met je aan te stellen alsof je doodgaat. Het is maar een simpele ingreep." Keira's moeder, Martha Lynn, keek met niets dan walging in haar ogen naar Keira die lijkbleek uit de operatiekamer kwam. "Droog die tranen. Zoey landt over een uur, en als jouw zielige gezicht dit feest verpest, zal Aiden het je niet vergeven."

Aiden.

Bij het horen van die naam stuurde Keira's vers gehechte wond fantoomgolven van scheurende pijn door haar lichaam.

Hij was haar man. Door een misverstand tijdens hun huwelijksnacht had hij besloten dat ze een slet was. Elke keer als hij ontevreden was, dwong hij haar naar het ziekenhuis voor deze vernederende maagdenvlies-"herstel"-operatie.

Keira leunde zwaar tegen de koude muur, haar gezicht zo wit als papier. Haar benen trilden zo erg dat ze amper kon staan.

Een maagdenvlieshersteloperatie die zonder verdoving werd uitgevoerd een "simpele ingreep" noemen, was werkelijk ironisch.

Keira beet op haar lip en proefde bloed. "Ik ben er klaar voor."

"Mooi," sneerde Martha, terwijl ze haar een jas aanreikte om haar trillende lichaam te bedekken.

Keira volgde Martha naar de auto, elke stap was een marteling. Voor hen was ze slechts een vat. Een bokszak voor Aidens woede, en een ruilmiddel voor Martha's hebzucht.

De sfeer in de auto terug naar het Lynn-landhuis was verstikkend. Martha bracht de hele rit bellend door om ervoor te zorgen dat de media klaarstonden om de terugkeer van Zoey Lynn te verwelkomen, waarbij ze Keira's bleke gezicht naast zich volledig negeerde.

Toen ze aankwamen, gonsde het landhuis al van de activiteit.

"Zoey! Mijn engel!"

Op het moment dat de voordeur openging, sloeg de sfeer om van koude onverschilligheid naar wilde vreugde. Martha snelde naar voren en omhelsde de jonge vrouw die uit de luxe sedan stapte.

Zoey. Keira's zus, de schat van de familie Lynn, de vrouw met wie Aiden oorspronkelijk had willen trouwen.

Zoey droeg limited edition Chanel, haar blik gleed langs Martha en bleef rusten op Keira, die amper op haar benen kon staan terwijl ze tegen de muur leunde.

"Keira," glimlachte Zoey, al bereikte de zoetheid haar ogen niet. "Je ziet er verschrikkelijk uit. Met welke man heb je gisteravond lopen rotzooien?"

Martha's gezicht betrok onmiddellijk. "Zie je wel? Zelfs Zoey, die net terug is in het land, weet van jouw smerige reputatie. Ga nu haar bagage naar boven brengen!"

Keira klemde haar kaken op elkaar, terwijl ze de pijn vanonder verdroeg. Ze pakte de zware tassen op en beklom de trap trede voor trede.

Achter haar weerklonk het gelach van een gelukkig gezin—een gezin waar ze nooit deel van had uitgemaakt.

Maar de echte vernedering begon pas bij het diner.

Om Zoey te verwelkomen, had Aiden kosten noch moeite gespaard door de hele banketzaal af te huren.

Keira stond in een hoek van de zaal en probeerde op te gaan in de schaduwen. Ze droeg een hooggesloten jurk met lange mouwen om de kneuzingen op haar lichaam en het koude zweet op haar huid te verbergen.

"Hoe is de operatie gegaan?"

Een lage, wrede stem explodeerde in haar oor.

Aiden stond achter haar en walste de champagne in zijn hand. Zijn uiterlijk was adembenemend knap, maar toch ijzingwekkend koud.

"Aiden," trilde haar stem, "waarom haat je me zo erg? Ik heb je nooit verraden."

"Houd je mond, vuile leugenaar," was zijn wrede fluistering luid genoeg voor de nabijgelegen gasten om te horen. "Jouw aanwezigheid hier is de grootste belediging voor mij. De enige reden dat je hier staat, is vanwege Zoey. Denk maar niet dat je mijn vrouw bent."

Gegrinnik barstte om hen heen los. Keira's gezicht kleurde rood van schaamte, alsof ze naakt werd gezweept.

"Aiden! Laat afval zoals zij je humeur niet verpesten."

Zoey verscheen, gekleed in een sprankelende zilveren jurk, en zag er verbluffend uit. Ze pakte Aidens arm vast en wierp Keira een uitdagende blik toe.

Aiden, die even daarvoor nog ijskoud was geweest, smolt onmiddellijk. "Je hebt gelijk, ze is het niet waard."

Hij nam Zoey mee de dansvloer op en liet Keira achter met zijn vastberaden rug.

Keira voelde hoe haar hart werd doorboord, tienduizend keer pijnlijker dan de operatie. Ze strompelde naar het terras, wanhopig op zoek naar lucht.

Ze zakte in elkaar op een bankje in de schaduw, terwijl de tranen eindelijk over haar gezicht stroomden.

Waarom? Ze had het zichzelf al duizend keer afgevraagd. Waarom kon hij de waarheid niet zien?

Toen ze naderende voetstappen hoorde, hield Keira haar adem in, veegde haar tranen weg en maakte zich klaar om te vertrekken.

Bekende stemmen kwamen van de andere kant van het balkon.

"Aiden, ik heb je zo gemist." Het was Zoey.

Keira keek door de openingen in de planten—Zoey hield Aiden stevig vast, en Aiden streelde teder Zoeys haar.

"Ik heb jou ook gemist," klonk Aidens stem met een tederheid die Keira nog nooit had gehoord. "Deze drie jaar samenleven met Keira waren een hel. Elke keer als ik haar aanraak, word ik misselijk."

"Ik weet het." koerde Zoey. "Als ik toen niet ziek was geworden, was je niet gedwongen om met dat bastaardkind Keira te trouwen."

"Het geeft niet, het is bijna voorbij." Aiden tilde Zoeys kin op, terwijl zijn toon koud werd. "Keira is slechts een plaatsvervanger, een tijdelijk, smerig omhulsel. Zodra de fusie met de familie Lynn rond is, zal ik haar onmiddellijk vernietigen, haar dwingen van me te scheiden en haar de familie Coleman als een bedelaar laten verlaten."

Keira's wereld viel op dat moment volledig in duigen.

Het ging dus niet om haar maagdelijkheid, of om het misverstand.

Zelfs als ze haar hart eruit zou rukken, zelfs als ze talloze operaties zou ondergaan om haar onschuld te bewijzen, zou hij haar nog steeds walgelijk vinden—simpelweg omdat ze Zoey niet was.

Hij wilde haar vernietigen?

Keira stond in de schaduw, haar stromende tranen droogden direct op en werden vervangen door een ongekende kilte.

Terwijl ze naar de twee keek die elkaar in het maanlicht kusten, krulden Keira's lippen in een bittere, vastberaden glimlach.

"Wil je dat ik de familie Coleman als een bedelaar verlaat? Aiden, aangezien je me geen manier geeft om te leven, laten we dan allemaal samen naar de hel gaan."

Ze draaide zich om en liep weg. Dit keer keek ze niet achterom.