HOOFDSTUK 137 Versluierde wegen

Evie

Ik bewoog lange tijd niet.

Ik zat gewoon in mijn bed, knieën opgetrokken onder de deken, luisterend naar Mavericks zachte gesnurk vanaf het smalle matras naast het mijne. Het was onregelmatig, een beetje uit de maat, het geluid van iemand die echt diep slaapt. Onbewust. Onbevreesd.

Dat g...

Log in en ga verder met lezen