Zwanger van mijn Wolf Beste Vriend

Evie

Ik werd plotseling wakker van het geluid van mijn telefoon die ging. Ik kreunde in mijn kussen, verlangend om de telefoon op te pakken en hem door de kamer te gooien zodat ik weer kon slapen. Ik tilde mijn hoofd op en keek naar mijn wekkerradio om te zien hoe laat het was. Het was één uur 's nachts.

Er was maar één persoon in de wereld die brutaal genoeg was om mij op dit onzalige uur te bellen. Mijn baas en mijn beste vriend, Draven Blake.

Zonder mijn nachtlampje aan te doen, pakte ik mijn telefoon op en beantwoordde het zonder zelfs maar naar het scherm te kijken. "Ja?" kraakte ik.

"Evie? Heb ik je weer wakker gemaakt? Het spijt me zo," verontschuldigde hij zich. Ik rolde met mijn ogen, wetende dat hij helemaal niet echt spijt had dat hij me wakker had gemaakt.

Ik stond op het punt om een scherpe opmerking te maken, maar ik merkte de stress in zijn stem en de zachte jazzmuziek op de achtergrond. Hij was hoogstwaarschijnlijk al thuis... in de penthouse suite van zijn gebouw, Blake Towers.

"Oh nee, je hoeft geen sorry te zeggen. Als ik je oproep niet wilde beantwoorden, had ik dat niet gedaan, Draven. Dus, afgaande op het ontbreken van trance muziek die door mijn telefoon luidsprekers knalt, ben je thuis, nietwaar? Wat is er deze keer gebeurd?" vroeg ik zuchtend. Dit was niet de eerste keer dat Draven me midden in de nacht belde om over zijn relatieproblemen te praten. Eigenlijk, als ik er zo over nadenk, wanneer heeft hij me niet midden in de nacht gebeld?

God, ik ben zo'n watje.

Draven en ik ontmoetten elkaar op de middelbare school. Hij was een nieuwe student die overkwam uit New York, terwijl ik de schoolvoorzitter was van Chippewa Falls Middle School. Omdat ik voorzitter was, riep de directeur me naar zijn kantoor zodat ik de nieuwe student een rondleiding door de school kon geven. Kort gezegd, de directeur wilde dat ik oppaste.

"Meneer Cruz, waarom kan Kimberly het niet doen?" vroeg ik geïrriteerd aan onze schooldirecteur, omdat ik weer een verantwoordelijkheid kreeg. Kimberly Davis was vicevoorzitter en deed niet veel, terwijl ik het Thanksgiving-programma en de Kersttalentenjacht moest organiseren. Waarom kon hij de verantwoordelijkheid niet delegeren in plaats van het gewoon op mijn al volle bord te schuiven?

"Omdat Kimberly thuis ziek is, Evie," zei meneer Cruz, implicerend dat hij al had geprobeerd te delegeren, maar zonder succes. "Kijk, de school is niet groot en alles wat je hoeft te doen is hem laten zien waar de gymzaal, de kantine en zijn klaslokaal zijn. Je bent binnen tien minuten klaar en iedereen zal blij zijn."

Voordat ik kon antwoorden, hoorde ik plotseling de deur van het kantoor van de directeur opengaan en het geluid van zware voetstappen achter me. Het was pas midden november in Wisconsin en het sneeuwde al.

"Ah, hier is hij nu. Draven Blake, ik wil dat je Evie Howell ontmoet. Zij is de huidige voorzitter van de leerlingenraad van deze school. Omdat je hier nieuw bent, zal zij je een rondleiding door de school geven en je naar je klaslokaal brengen," zei meneer Cruz voordat hij me een klein stukje papier gaf met het klaslokaalnummer van de nieuwe leerling.

Ik inhaleerde en exhaleerde diep, probeerde mezelf te kalmeren, voordat ik me omdraaide om de nieuwe student te ontmoeten. Ik was nog steeds geïrriteerd dat ik hem een rondleiding moest geven.

Echter, alle irritatie en frustratie verdwenen toen ik me omdraaide en hem voor het eerst zag. Ik geloofde eigenlijk niet in "liefde op het eerste gezicht", maar toen zijn donkere ogen voor het eerst in de mijne keken, werd ik verliefd.

Hij was knap voor een jongen en goed gekleed. Hij droeg een kastanjebruine trui en blauwe jeans onder zijn donkerblauwe sjaal en parka. De witte sneakers aan zijn voeten leken gloednieuw, net als zijn rugzak en de map die hij vasthield.

Ik stak mijn hand uit om zijn map te pakken, zodat hij zijn donkerblauwe handschoenen kon uittrekken. Zelfs zijn handen waren knap, de huid glad en zijn vingers taps toelopend. Ik glimlachte breed naar hem en stak mijn hand uit voor een handdruk.

"Hallo! Ik ben Evie," zei ik een beetje enthousiast. Hij keek naar mijn hand en ik zag hem aarzelen. Na een paar seconden reikte hij langzaam naar mijn hand en ik was verrast hoe warm zijn handen waren.

"Draven," zei hij en ik werd nog meer verliefd. Zelfs zijn stem klonk hemels. Hij stopte zijn handschoenen in de zakken van zijn parka en nam zijn map van me aan.

"Kom op, ik laat je je klaslokaal zien," mompelde ik, terwijl ik de deur opende en meneer Cruz gedag zwaaide. Draven knikte met zijn hoofd en gebaarde naar meneer Cruz voordat hij het kantoor verliet. Ik zuchtte. Hij was zo gracieus.

Ik keek naar het stukje papier dat meneer Cruz me had gegeven en ik wilde bijna schreeuwen. Hij zou in mijn klas zitten! Oh mijn hemel! Ik en Draven, samen voor altijd!

Ik, verliefd op Draven Blake op mijn dertiende. Ik kreeg kippenvel als ik eraan dacht. En tot op de dag van vandaag was ik nog steeds verliefd op Draven Blake, zelfs als hij me duidelijk had gemaakt dat wij alleen maar BFF's zijn.

God, wat ben ik zielig!

Ik weet het niet... ik moet wel een masochist zijn of zoiets. Al die jaren heb ik Draven toegestaan om mijn hart te nemen en erop te spugen, erop te stappen, het te steken en het arme ding in kleine stukjes te snijden. Maar zelfs toen, hield ik nog van hem... en ik denk niet dat er ooit iemand anders zal zijn. Alleen hij.

"Evie? Ben je nog wakker?" hoorde ik Draven vragen. Verdorie! Hij moet het over Cheryl hebben gehad terwijl ik wegdroomde en terugdacht aan de eerste keer dat we elkaar ontmoetten.

"J-ja, ik ben wakker," antwoordde ik, gapend, alsof ik in slaap was gevallen. Ik had hem nodig om te herhalen wat hij net had gezegd zonder dat ik het hoefde te vragen. Ik hoorde hem iets mompelen onder zijn adem. Helaas moest hij me de samenvatting van ons gesprek geven.

"Ik heb gewoon het gevoel dat Cheryl vreemdgaat, Evie," zei Draven. "Ik heb je nodig om te doen waar je goed in bent." Ik wist eigenlijk al dat ze vreemdging, ik wilde gewoon dat hij er zelf achter zou komen zonder dat ik me overal mee moest bemoeien en hem alle nare details moest geven.

Hoe dan ook, Cheryl dacht hetzelfde... dat Draven vreemdging met mij. Ze kon gewoon niet geloven dat haar vriend en ik alleen maar beste vrienden waren. Zelfs als ik herhaaldelijk elke romantische betrokkenheid met Draven ontkende, dacht ze nog steeds anders. Ik had haar zelfs gevraagd om zich voor te stellen dat ik een man was in plaats van een vrouw, maar ze argumenteerde dat geen man urenlang met een andere man aan de telefoon zou praten terwijl hij bij zijn zogenaamde vriendin was.

"Ik ben degene die zijn bed warm houdt, maar jij bent degene naar wie hij rent voor alles en nog wat," snauwde Cheryl naar me. Terwijl Draven vastzat in een vergadering, besloot ze me in mijn kantoor te confronteren. Ze zag er absoluut verbluffend uit in een lichtroze off-shoulder nauwsluitende jurk met bijpassende roze hoge hakken, die haar slanke benen accentueerden. Haar lange, rechte platinablonde haar lag plat over haar rug terwijl haar gezicht een dikke laag make-up had. "Was de seks tussen jullie zo slecht dat hij iemand anders moest vinden om met hem te slapen?"

"Ik kan niet zeggen dat ik niet met hem heb geslapen," antwoordde ik, terwijl ik naar enkele documenten keek die Draven op mijn bureau had achtergelaten. "Eerlijk gezegd heb ik hem ook niet gekust. We volgen een strikt 'vriendenzone' lijst met regels, dus ik ken mijn grenzen. Cheryl, eerlijk gezegd, ben ik degene die hem belt? Ben ik degene die op zijn deur klopt? Ben ik degene die tijd van hem eist?" Ik hief mijn ogen op om naar haar te kijken en wachtte op een antwoord.

Ze staarde in mijn ogen, verward. Ik maakte een goed punt. "Nee, maar -"

"Cheryl, hij behandelt me als een werknemer. Hij betaalt me goed om te doen wat hij nodig heeft dat ik doe. Dus, kortom, als hij me vraagt om te springen, kan ik alleen maar vragen... "Hoe hoog?"

Ze stampte met haar voet als een onstuimig kind en schreeuwde gefrustreerd voordat ze mijn kantoor verliet. Ik rolde met mijn ogen naar haar terwijl ze boos wegliep. Ze mag dan blond, blauwogig en sexy zijn, maar ze was zo oppervlakkig...

Net als al Draven's andere vriendinnen.

"Draven, je hebt me niet nodig om haar te volgen. Alles wat je hoeft te doen is een glimp opvangen van haar berichten. Je hebt het zelf gezegd. Elke keer als jullie samen zijn, zit ze op haar telefoon, berichten te sturen naar iemand. Je hoeft haar telefoon niet te pakken of zoiets. Alles wat je hoeft te doen is een blik werpen. Nodig haar morgenavond uit en doe alsof je slaapt. Ik weet zeker dat ze begint te berichten zodra ze denkt dat je slaapt. Stop nu met drinken en ga slapen. Ik moet morgen nog vroeg opstaan. Er is die vergadering met de Kimura-groep waar ik bij moet zijn. Welterusten, Draven!"

"Maar Evie-"

"Draven, als je me niet terug laat slapen, bel ik later ziek en laat ik jou omgaan met meneer Kimura en zijn team," dreigde ik.

"Prima. Welterusten, Evie. Ik bel je als eerste in de-"

Ik hing op voordat hij kon eindigen en gooide mijn telefoon op mijn nachtkastje.

Evie, je moet hier echt mee ophouden. Het is marteling.

Ik weet het... ik moest mijn realiteit accepteren. Draven Blake zou nooit verliefd op mij worden.

Draven Blake zal altijd mijn beste vriend blijven.