Hoofdstuk 4

Waarom stelt ze die vraag nu? Ik staarde naar mijn handen, niet in staat om Mam in de ogen te kijken. Mijn verjaardag. Van alle dagen koos ze uitgerekend mijn verjaardag om me dit te vragen. De ironie ontging me niet. Op de dag die mijn begin markeerde, hadden we het over haar einde.

Ik wilde haar nee zeggen, dat dit niet eerlijk was. Hoe kon ze me vragen gelukkig te zijn zonder haar? Zij was mijn thuis, mijn alles. Sinds papa stierf waren we altijd met z’n tweeën geweest, dus hoe kon ik mezelf ertoe brengen te glimlachen, te lachen en te doen alsof alles goed is zonder haar?

“J-jij g-gaat toch niet weg, hè?” Mijn stem brak, en verraadde de angst die ik zo hard probeerde te verbergen. Diep vanbinnen wist ik het antwoord. Ik wist ook dat ik niet zonder haar kon leven.

Haar gezicht droeg de plattegrond van haar strijd. Diepe lijnen rond haar ogen, ingevallen wangen, huid die al lang haar glans had verloren. Maar haar ogen… haar ogen droegen nog steeds die felle liefde die me door elke storm in mijn leven had geleid.

“Ik heb mijn lot al heel lang geleden aanvaard,” zei ze, elk woord zorgvuldig gekozen. “Maar voordat ik sterf, wil ik dat je me belooft dat je gelukkig zult zijn. Alleen dan kan ik naar het hiernamaals gaan zonder me zorgen om jou te maken, Lily.”

Ik beet zo hard op mijn lip dat ik bloed proefde, terwijl ik de snikken probeerde tegen te houden die dreigden los te breken. Mam hoefde me niet uit elkaar te zien vallen. Ze moest me sterk zien, in staat om zonder haar te overleven. Ik moest haar laten zien dat ik keihard was, zelfs als ik het moest veinzen.

“Ik beloof het, mam.” De woorden voelden als glas in mijn keel, maar ik dwong ze naar buiten. Voor haar.

Ik kuste haar slapen, mijn lippen tegen huid die te broos aanvoelde. Opstaan kostte me al mijn kracht; elke vezel in mijn lichaam wilde voor altijd in die omhelzing blijven.

De spanning in de kamer was dik genoeg om met een mes te snijden, tot Celine, God zegene haar, er met haar opgewekte stem doorheen brak. “Fijne verjaardag, Lily.” Ze hield een taart omhoog, mijn favoriete Schwarzwälder Kirschtorte, alsof het een vredesoffer was. “Doe nu alsjeblieft een wens.”

Een wens. Wat kon ik in hemelsnaam wensen dat iets zou veranderen? Het was zinloos, maar toch deed ik een wens. Ik wenste dat Mam gelukkig en gezond zou zijn, zodat ik nog een beetje langer bij haar kon zijn.

“Ik heb eten klaargemaakt. We moeten eten voordat het koud wordt,” zei Celine.

Celine liep alvast vooruit. Ik draaide me naar Mam toe en reed haar rolstoel naar de keuken.

De verleidelijke geur van eten drong mijn neus binnen en deed het water me in de mond lopen. Ik besefte ineens dat ik uitgehongerd was. Het eten op tafel was moeilijk te weerstaan.

“Dit is het idee van je moeder,” zei Celine, terwijl ze naar al mijn lievelingsgerechten wees.

“Maar jij bent degene die urenlang heeft staan koken voor Lily’s verjaardag,” antwoordde Mam.

“Maar jij was bij me toen ik dit kookte. Het was jouw recept,” grinnikte Celine, terwijl ze een stoel tegenover mam naar achteren schoof.

“Jullie hebben het allebei geweldig gedaan. Het raakt me dat jullie moeite hebben gedaan om dit voor me te bereiden. Ik ben echt verrast.” Ik schoof een stoel aan en ging naast Mam zitten.

Beide vrouwen grijnsden naar me.

“Zullen we bidden zodat we kunnen eten? Mijn maag knort.” Dat was Mam.

Celine ging voor in het gebed. Toen ze klaar was, schepte ik Mam een kleine portie op, voordat ik mijn eigen bord voldeed en begon te eten.

“Hoe was jullie huwelijksjubileumviering gisteravond?” vroeg Celine, terwijl ze een hap van haar eten nam. Haar aandacht was op haar bord gericht, dus ze zag de geschrokken blik op mijn gezicht niet.

Ze ging verder zonder me aan te kijken. ‘Ik had haast omdat mijn nichtje koorts had, en ik vergat het te vragen. Ik ben benieuwd om de—’ Eindelijk hief ze haar hoofd en stokte toen ze mijn gezicht zag. Ze hoefde het hele verhaal niet te horen om te weten dat het slecht was afgelopen. Mijn gezicht vertelde alles.

‘Het spijt me, Lily. Ik had het niet moeten vragen,’ flapte ze eruit. Spijt danste in haar diepblauwe ogen.

Ik liet mijn blik naar mijn bord zakken en deed alsof ik het eten lekker vond, ook al had ik geen trek meer. Maar ik kon nog steeds zien dat mam naar me keek.

Celine voelde dat ik nog niet klaar was om details te delen. Ze drong niet verder aan en liet haar aandacht weer naar haar eten afdwalen. Mam deed hetzelfde. De stilte hing boven de tafel tot we klaar waren met ontbijten.

‘Ik zal de afwas doen,’ bood ik aan nadat we onze Schwarzwalder taart als toetje op hadden. Maar Celine hield me meteen tegen.

‘Ik ben aan de beurt om de borden af te wassen.’ Celine had de lege borden al bij elkaar gepakt voordat ik bezwaar kon maken.

Ik beet op mijn onderlip. ‘Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid,’ protesteerde ik, terwijl ik de overgebleven borden naar de gootsteen bracht.

‘Sukkel. Het eten dat ik eet is ook niet jouw verantwoordelijkheid, maar jij betrekt me altijd bij het klaarmaken van de maaltijden. Ik doe alleen maar iets terug,’ redeneerde ze. ‘Je moet je ook nog klaarmaken voor je werk. Je komt te laat als je gaat afwassen.’

Met een zucht gaf ik me gewonnen. ‘Oké dan. Jij wint.’

Ik zette de televisie aan zodat mam op de bank naar haar favoriete praatprogramma kon kijken, en ging daarna naar boven, naar mijn kamer.

Ik pakte een badhanddoek van het rek aan de muur en marcheerde naar de badkamer, maar halverwege bleef ik staan toen ik mijn telefoon hoorde rinkelen. Omdat ik dacht dat het dringend was, nam ik op en antwoordde zonder naar het scherm te kijken.

‘Lily,’ klonk Grey’s stem, en ik voelde de hitte in mijn borst opstijgen als een kokende ketel. Het lef dat hij zo vroeg belde om mijn verjaardag te verpesten.

‘Wat wil je, Grey?’ snauwde ik, terwijl ik mijn stem rustig probeerde te houden maar daar jammerlijk in faalde.

‘Ik wil je alleen maar een fijne verjaardag wensen.’

‘O, wat attent! Nadat je gisteravond ons jubileum al op spectaculaire wijze hebt verpest, dacht je zeker dat je het pakket compleet zou maken door ook mijn verjaardag te verpesten. Twee bijzondere gelegenheden kapot in minder dan vierentwintig uur. Dat is een record.’

‘Lily, gisteravond ik—’

‘Bespaar me. Ik heb wel betere dingen te doen dan naar jouw onzin te luisteren.’

Mijn vinger ramde op de rode knop en kapte hem midden in zijn zin af. Het scherm lichtte meteen weer op met een inkomend gesprek. Ik rolde met mijn ogen en negeerde het.

Ik rukte mijn kleren uit en stapte onder de douche, terwijl het lauwe water op mijn huid beukte. Zelfs de stoom kon mijn ergernis niet wegwassen.

Nadat ik me had afgedroogd, sloeg ik een handdoek om me heen en veegde de beslagen spiegel schoon. Mijn spiegelbeeld staarde terug, met gezwollen, rode ogen. Geweldig. Precies wat ik nodig had op een werkdag.

Terug in mijn kamer trok ik mijn uniform van de hanger en deed het langzaam aan. Eerst de zwarte jurk, dan het witte schort.

Terwijl ik mijn haar droogde, hoorde ik op de achtergrond mijn telefoon rinkelen. Ik deed een beetje lichte make-up op om de donkere kringen onder mijn ogen te verbergen. Ik moest er verzorgd uitzien.

Ik bekeek mezelf nog één keer in de spiegel. Het uniform zat netjes en mijn haar was netjes genoeg. Ik zag er goed genoeg uit om maaltijden aan vreemden te serveren.

Zelfs na alle voorbereidingen voor mijn werk rinkelde mijn telefoon nog steeds toen ik klaar was. Ik pakte hem en zag tien gemiste oproepen en zes berichten. Zonder mezelf de kans te geven er nog eens over na te denken, drukte ik op blokkeren. Het scherm werd stil. Geen telefoontjes meer. Geen berichten meer. Geen Grey meer.