Zwangere Ex-vrouw van de Miljardair

"Ik wil een scheiding," zei Grey met een ijskoude toon.

Ik had altijd al geweten dat mijn man uiteindelijk over scheiden zou beginnen, vooral nu zijn eerste liefde na vijf jaar in Parijs weer terug in het land was. Toch had ik niet verwacht dat hij het vanavond zou bespreken terwijl we een romantisch diner hadden.

Ik hief mijn hoofd en keek hem recht in de ogen, een bittere glimlach sierde mijn lippen terwijl het woord van mijn trillende lippen viel, "Waarom?"

"Ik... Ik heb altijd een zoon gewild, Lily. God weet dat ik heb gewacht, maar je hebt gefaald. Ik kan niet eeuwig blijven wachten," zei hij ronduit.

Ik voelde een brok in mijn keel ontstaan terwijl ongewenste herinneringen terugkwamen in mijn hoofd. Onze twee jaar oude zoon was twee jaar geleden overleden in een tragisch auto-ongeluk. Ik was erbij toen het gebeurde, zag alles, en tot op de dag van vandaag geef ik mezelf nog steeds de schuld van zijn verlies. Ik heb nooit opgehouden elke nacht te wensen dat ik mijn leven voor het zijne kon ruilen.

Grey en ik probeerden opnieuw zwanger te worden, maar ondanks jaren van inspanning was het me niet gelukt. Na het verliezen van ons enige kind, dacht ik dat God ons misschien onwaardig vond om kinderen te hebben omdat we niet in staat waren de enige die we hadden te beschermen.

"We zijn allebei ongelukkig in dit huwelijk." Grey ging verder. "We moeten loslaten en aparte levens beginnen. Dat is het beste voor ons."

Ik kon geen spoor van emotie in zijn ogen zien, geen spijt, geen pijn, niets, waardoor ik me afvroeg of hij ooit echt om me gaf of van me hield. Deze man waarvan ik dacht dat ik hem zo lang kende, was nu een totale vreemdeling. De Grey die ik kende zou me nooit zo wreed in de steek laten.

Hij wilde een scheiding niet omdat ik niet zwanger kon worden. Het was zijn handige excuus om bij de vrouw te zijn van wie hij al hield sinds hij achttien was. Natalia Romani. De vrouw waarvan hij zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, was nu de reden dat ons huwelijk uit elkaar viel.

Maar wie was ik om hem te beoordelen? Natalia, het prachtige Italiaanse model, was zijn ex-verloofde. Ze koos haar carrière boven het huwelijk en liet hem achter om haar dromen in Parijs waar te maken. Als ze niet was vertrokken, zou Grey nooit met mij zijn getrouwd.

Zelfs na vier jaar wist ik dat hij haar nog steeds niet volledig had vergeten. Misschien was hij nog steeds verliefd op haar. Uiteindelijk was ik slechts een tijdelijke vervanging, een middel om zijn vader te tergen, die met zijn minnares was getrouwd nadat zijn moeder was vertrokken. Tot nu toe had zijn vader hem niet vergeven voor het trouwen met iemand zoals ik - een eenvoudige serveerster.

Mijn blik gleed terug naar zijn gezicht. Het was dwaas, maar ik slikte mijn trots in. We hadden een gelofte afgelegd bij het altaar om er voor elkaar te zijn in goede en slechte tijden. Ik laat hem niet gaan zonder een gevecht, zoals ik mezelf beloofde op de dag dat we trouwden.

"Ik doe mijn best om een kind te krijgen, Grey. Laten we een jaar wachten, en als ik dan nog steeds geen zoon kan baren, zal ik instemmen met een scheiding."

Grey schudde zijn hoofd. Voor het eerst realiseerde ik me hoe uitgeput hij eruitzag. "Ik ben moe van het wachten, Lily. Ik wil een kind, en als jij me niet kunt geven wat ik wil, dan heb ik geen reden om in dit huwelijk te blijven." Zijn scherpe woorden boorden zich recht door mijn hart.

"Ik... ik kan je alles geven wat je wilt, maar niet dat." Ik reikte naar zijn hand. Maar op het moment dat mijn vingers de zijne aanraakten, trok hij zich snel terug alsof mijn aanraking hem verbrandde.

"Mijn besluit staat vast. Er is niets wat je kunt doen om dat te veranderen." Er was geen twijfel mogelijk over de definitieve toon in zijn stem.

"Maar—"

Grey onderbrak me scherp. Zijn wenkbrauwen trokken in een frons terwijl hij opstond van zijn stoel. Ik dacht dat zijn blik niet kouder kon worden, maar het leek nog verder te dalen, alle warmte uit de kamer weg te trekken. "Ik heb vier jaar van mijn leven aan jou verspild. Het is tijd voor mij om verder te gaan en los te laten. Of je het nu leuk vindt of niet, ik ga scheiden."

Mijn mond viel open van verbazing.

Ik had alles voor hem opgeofferd, zelfs mijn enige kans om mijn droombaan in het buitenland na te jagen omdat ik van hem hield, maar alles wat hij me ervoor terug gaf was hartzeer.

Als Dylan, onze zoon, niet was overleden in dat ongeluk, zou dit nooit gebeurd zijn. Hij zou nooit aan scheiden denken.

Ik wilde schreeuwen, iets gooien, hem laten voelen wat ik voelde, zelfs maar een fractie van de pijn die me van binnen verscheurde. Maar ik bleef stil, mijn handen stevig in mijn schoot geklemd totdat mijn knokkels wit werden.

Ik herpakte mezelf en keek hem in de ogen. Een paar prachtige grijze ogen staarden terug naar me. Ze waren altijd gevuld met warmte wanneer ze de mijne ontmoetten, maar nu hielden ze niets anders dan ijzige beleefdheid.

Het drong eindelijk tot me door met een schokkende helderheid. Ik had wanhopig vastgehouden aan de resten van wat we ooit hadden, geprobeerd een gebroken spiegel samen te voegen die nooit meer hetzelfde beeld zou weergeven.

"Je hebt gelijk," fluisterde ik, mezelf verrassend met hoe vast mijn stem klonk.

Grey's uitdrukking flikkerde van verbazing. Misschien had hij meer weerstand verwacht, meer tranen, meer smeken. Maar ik was klaar met mezelf te vernederen voor een man die al lang uit ons huwelijk was gestapt.

Hij opende zijn mond, maar ik hief mijn hand op, om hem te laten zwijgen. Ik stond gracieus op uit mijn stoel met een verharde uitdrukking. "Weet je wat ironisch is, Grey? Je bent precies zoals je vader—je verlaat je vrouw voor iemand van wie je beweert altijd gehouden te hebben. Het enige verschil is, je vader had de moed om het toe te geven."

Ik keek toe hoe zijn gezicht vertrok van woede. Als er één ding was dat Grey het meest haatte, was het vergeleken worden met zijn vader.

"Waag het niet om mij met hem te vergelijken," gromde hij, zijn handen tot vuisten gebald aan zijn zijden.

"De appel valt niet ver van de boom." Ik liet een holle lach ontsnappen. "Je bent boos omdat ik gelijk heb. Ik denk dat wij al lang dood waren voordat onze zoon stierf... Ik was gewoon te blind om het te zien. Of misschien wilde ik het niet zien. Maar nu?" Ik stapte achteruit, creëerde een fysieke afstand die overeenkwam met de emotionele kloof tussen ons. "Nu zie ik alles duidelijk."

"Lily—"

"Ik heb mijn best gedaan om een perfecte vrouw voor je te zijn en talloze offers gebracht om ons samen te houden, maar uiteindelijk ben ik gefaald. Misschien heb je gelijk; we hebben ruimte nodig. Als scheiden is wat je wilt, dan geef ik het je."