5 Book(s) Related to harlan coben stand alone novels

Chloe was de tweede dochter van de familie Bishop, ze was het meisje dat alles had: adembenemende looks, een pleegvader die net zoveel van haar hield als van zijn eigen biologische dochter, en een verloofde die knap en rijk was.

Maar niets was perfect in deze wereld. Het bleek dat ze ook een pleegmoeder en -zus had die alles wat ze had konden ruïneren.

De avond voor het verlovingsfeest, verdoofde haar pleegmoeder haar en beraamde een plan om haar naar schurken te sturen. Gelukkig ging Chloe naar de verkeerde kamer en bracht een nacht door met een vreemdeling.

Het bleek dat die man de CEO was van een van Amerika's grootste multinationale bedrijven, die slechts 29 was maar al op de Forbes-lijst stond. Na een onenightstand met haar, stelde hij voor: "Trouw met me, ik zal je helpen wraak te nemen."

Grace had zes jaar lang van haar man, Henry, gehouden, in de overtuiging dat haar diepe genegenheid haar miljardair-echtgenoot verliefd op haar zou maken. Tot haar grote schok bedroog Henry haar echter, en de andere vrouw was een gehandicapt meisje genaamd Elodie. Henry behandelde Elodie heel goed, gaf haar het grootste geluk en de beste zorg ter wereld, maar hij was erg wreed tegen Grace. De reden dat Henry zich zo gedroeg, was dat hij geloofde dat de persoon die hem ooit had gered Elodie was, niet wetende dat het eigenlijk Grace was die hem had gered.

Ze trouwde in plaats van haar zus met een man uit een zeer rijke familie, een man die op sterven lag. Zijn onverwachte herstel stelde iedereen teleur. Toen hij ontdekte dat ze succesvol zwanger was geworden door kunstmatige inseminatie, zei hij kalm en wreed: "Wat heb je liever, een chirurgische abortus of een medicamenteuze abortus?"
Vier jaar later keerden de tweeling terug naar het land en zeiden minachtend: "Wat heb je aan knap zijn? Een nutteloze lafaard zoals jij verdient onze moeder niet!"
Wanhopig om hen terug te winnen, begon hij smekend te roepen: "Kinderen, het spijt me. Het was allemaal mijn schuld!"

Mijn online BDSM-meester is mijn baas?


"Mijn perfecte kleine sub," mompelde hij hees tegen mijn lippen, zijn stem dik van verlangen terwijl hij de diepten van mijn mond met zijn tong bleef verkennen. Hij reikte over om het stromende water uit te zetten. In een soepele beweging tilde hij me moeiteloos op en zette me op de iets verhoogde wastafel.
"Trek je shirt omhoog," zijn stem was een lage bevel. Ik gehoorzaamde zonder aarzeling, tilde de stof langzaam op totdat het net onder mijn navel samenkwam.
Mijn kutje was nu volledig zichtbaar en hij staarde ernaar, duidelijk betoverd door mijn lichaam.
"Nu, omhels je benen," beval hij stevig.
Ik haalde diep adem en volgde zijn instructie, trok mijn benen in en vormde ze in een M-vorm die mijn meest intieme zelf aan hem blootstelde.


In deze zeer pikante maar intrigerende roman navigeren Levi en Isabella een delicate balans tussen professionele verwachtingen en verborgen verlangens wanneer ze ontdekken dat hun online BDSM-verbinding met elkaar is. Terwijl ze zich verdiepen in een complexe dans van macht, verraad en intimiteit, vinden ze troost, genezing en onverwachte liefde in elkaars armen, waarbij ze de grenzen van hun professionele leven overstijgen. Maar wat gebeurt er als een onverwachte vijand in beeld komt? Kan Levi de vrouw beschermen van wie hij het meest houdt in de wereld, of draait het voor hem allemaal om dominantie?

Uit de duistere verbeelding van Harley Steele ontvouwt zich een huiveringwekkend verhaal—een angstaanjagend verhaal vol verwrongen verschrikkingen.

Hoi, mijn naam is Alice, en de naam van mijn vriend is... Ja, nee, we gaan dat liedje en dansje niet doen. Nee. Er was eens een tijd dat ik gewoon een meisje was dat hoopte op een simpel leven na de middelbare school. Nu ben ik verstrikt in de groteske realiteit van Naughty Nectar Farms (NNF), geen boerderij maar een gevangenis waar schaduwen niet alleen fluisteren—ze schreeuwen met de verschrikkingen van de nacht.

Mijn stiefvader, verblind door hebzucht, verkocht mijn vrijheid en mijn onschuld aan deze nachtmerrie. Hier ben ik niet meer dan vee, onderworpen aan de verwrongen grillen van degenen die vrouwen zien als handelswaar om gefokt, gemolken en gebroken te worden. Maar hoewel ze mijn lichaam gevangen hebben, kunnen ze mijn wil niet opsluiten.

Elke dag hoor ik de gedempte, sinistere gesprekken over fokken en melken, vermomd als agrarische innovatie. Ik zie het wrede lot van mijn medegevangenen, geprikt, geprikkeld en ontmenselijkt. Toch, in dit laboratorium van verschrikkingen, waar de menselijkheid wordt weggenomen, houd ik vast aan één waarheid—ze denken dat ik zwak, bescheiden, gebroken ben. Ze hebben het mis.

Ik ben schuldig aan veel dingen, maar onderwerping is daar niet een van. Hier in de diepten van wanhoop, suddert mijn woede. Ik ben aan het plannen, aan het wachten. Want hoewel ze veel hebben afgenomen, groeit mijn vastberadenheid met elke voorbijgaande dag. Ik zal ons uit deze duisternis leiden, of sterven terwijl ik het probeer. Dit is geen gewone boerderij, en ik ben geen gewone vrouw.