Rozdział 109 109

– Świetnie. – Prostuję plecy, nie pozwalając mu zobaczyć, jak sam ten prosty akt wyprostowania się sprawia, że ramię pulsuje bólem.

– Gówno prawda. – Wchodzi w moją przestrzeń i wbija dwa palce tuż pod mostkiem. Cofam się gwałtownie z sykiem, a on kiwa głową, jakby dokładnie tego się spodziewał. – ...