Rozdział 132 132

Zamiast tego łapię się na tym, że unoszę brzeg koca w milczącym zaproszeniu.

— Ogrzejesz mnie?

Waha się i przez moment myślę, że odmówi. Potem się porusza, ostrożnie i cicho, aż dzielimy już nie tylko koc czy leżankę, ale też wąską przestrzeń między jawą a snem.

Kiedy odważam się spojrzeć w górę, ...