Rozdział 140 140

Powinniśmy się ruszyć. Iść spać. Trzymać się tych ostrożnych granic, które sobie wyznaczyliśmy. A jednak tkwię w tym miejscu, zakorzeniona w nim, uwięziona w dziwnej magii korytarza pociemniałego od burzy i w dźwięku głosów naszej rodziny, przesączających się ze wszystkich stron, gdy każdy odnajduje...