Rozdział 174

Usta Fredericka wygięły się w znaczący uśmieszek.

– A ja to niby nie jestem kimś?

Uniósł rękę, a opuszek palca ledwie, delikatnie musnął jej rozpalony ze złości policzek. Głos Fredericka był niski, chropawy.

– Przedstawienie ma być dopięte na ostatni guzik, prawda?

Beatrice myślała, że zrobi k...