Rozdział 96 Garrett

Garrett

Przez sekundę zapadła cisza, a on patrzył na mnie tak, że nie dało się z jego twarzy nic wyczytać, po czym się roześmiał. To nie był śmiech rozbawiony ani ciepły; był ostry, tnący, rozcinający na pół wszystko, co wydawało mi się, że właśnie buduję.

— O Boże — powiedział, cofając się o ...