Rozdział 55 Ratowanie towarzysza

Drzewa stały się moim domem.

Nie bunkier. Nie ukryta studnia. Drzewa. Wysoko ponad dnem lasu, tam gdzie cienie i liście splatały się akurat na tyle, by mnie ukryć, przykucałam na grubej gałęzi, palce wczepione w korę, i patrzyłam na koszmar rozgrywający się poniżej. — Nienawidzę ich — wyszeptałam.

...