Rozdział 87 Wizje i płomienie

Perspektywa Aelorii

Ostatnie, co pamiętam, to jak blask w fiolce w mojej dłoni przygasał.

Pokój się przechylił, dźwięk się rozciągnął, zniekształcił, a potem rozmazał w coś odległego i pustego, gdy moje ciało w końcu przestało udawać, że ma jeszcze cokolwiek do oddania. „O… cholera” — mruknęłam. A...