Rozdział 10 10

Kto wie, jak długo jeszcze wytrzymam, co? Minęło co najmniej półtorej doby, odkąd uzbrojeni bandyci wywlekli mnie z restauracji. Jedyny sposób, żebym mogła śledzić upływ czasu, to wąska szparka w górnym rogu celi. Patrzyłam, jak słońce wschodzi i potem gaśnie już dwa razy, a nikt ani razu nie przerw...