Rozdział 100 100

Zaskakuje mnie, kiedy nagle łapie mój prawy nadgarstek i wykręca go tak, że na wierzch wychodzi srebrzysta linia blizn ciągnąca się od nadgarstka aż po łokieć.

„To jest normalne, Isaak?” żąda cicho.

Milczę długo. „Nie jestem moim ojcem.”

„A nie?” pyta. „Bo z mojego miejsca wygląda na to, że jeste...