Rozdział 110 110

Mama się uśmiecha. Słodko-gorzka skrucha zbiera się w kącikach jej oczu. — To piękne dziecko, Isaak. Takie słodkie, urocze. Ona po prostu się boi…

— Samo to, że mnie zobaczy, niczego nie zmieni — mówię. — Mogę być jej ojcem, ale ona nie ma o tym pojęcia. Dla niej będę tylko takim wielkim—

— Potwor...