Rozdział 112 112

—Onieśmielony? — prycha Isaak. — Przez Maksyma? No chyba żartujesz, Camila.

—To mi udowodnij, że się mylę.

Jego niebieskie oczy błyskają jak stal. — Nie muszę udowadniać żadnej pieprzonej rzeczy.

—Jeśli liczysz na to, że grzecznie stanę w szeregu i będę cię słuchać jak żołnierz na apelu, to będzi...