Rozdział 118 118

Otwieram drzwi Bugatti i wpycham ją do środka. Ląduje bezszelestnie na miękkiej, tapicerowanej kanapie z tyłu, ale jej przymrużone, spod rzęs oczy są wbite we mnie — płoną tym samym głodem, który czuję ja.

Podpiera się na łokciach, gdy prostuje plecy. Przez ułamek sekundy w jej spojrzeniu miga wah...