Rozdział 125 125

Ta obserwacja aż mnie kusi, żeby parsknąć śmiechem, ale jestem na tyle przytomna, żeby zrozumieć, że to ma mniej wspólnego z jego spodniami, a bardziej z absurdem tej chwili. Nic nie wydaje się prawdziwe.

„Cami…” szepcze.

Wzdrygam się, kiedy wypowiada moje imię tak, jakby mnie znał. Jakby czekał c...