Rozdział 14 14

Jego twarz drga. Pęknie prędzej niż później. Już jest na skraju rozsypania się w szlochające kawałki. „Tak, Donie Worobiew” — mamrocze.

— Dobrze. A teraz wracamy do historii. Wdowa po moim wujku, Swietłana, rozpuściła plotę, że to mój ojciec zabił Jakowa. Ona—

— Ona nie kłamała — wypluwa Oleg, zrz...