Rozdział 142 142

Uśmiecha się, a ja od razu mrużę oczy.

„Co?”

„Wiesz, że wczoraj w nocy wślizgnęłaś się do mojego pokoju z nożem, nie?”

„Zamknij się” — mówię, strącając jego dłoń.

Chichocze pod nosem. „Bądź tą bohaterką, którą byłaś wczoraj. Wejdź tam i przytul córkę. Ją nie obchodzą okoliczności twojej nieobecn...