Rozdział 149 149

„Jestem, kim jestem”.

„A ja mam to niby zrozumieć, tak?” pyta. Jej głos lekko się łamie. „Mam cię rozumieć, ale ty nic mi nie jesteś winien, jeśli chodzi o moje uczucia. Dobrze to łapię?”

„Twoje uczucia?” pytam, kiedy wpadamy jak burza przez bramę posiadłości. „Zacznę brać twoje uczucia pod uwagę,...