Rozdział 164 164

Camila przygryza wargę i kiwa głową. „No już. Baw się dobrze.”

Klaszcze w dłonie i już jej nie ma. Patrzymy, jak Mama chwyta ją za rękę i zmusza, żeby zwolniła do żwawego marszu, a Bogdan idzie za nimi, posyłając mi po drodze porozumiewawcze oczko.

– Muszę przyznać – mówi do mnie Camila – że w tym...