Rozdział 169 169

Kolejna gruba łza zsuwa mi się po policzku. „Ona musi być tak przerażona…”

„Jest w połowie po Isaaku, w połowie po tobie” — mówi Nikita i klepie mnie dłonią po kolanie. „Jest wystarczająco silna i zahartowana, żeby to przetrwać.”

„Ona ma pięć lat” — przypominam. „Nie powinna musieć być niczym inny...