Rozdział 10

Mateo

– Cheska – wołam. Nie słyszy mnie. Idzie przed siebie z głową opuszczoną, wpatrzona w telefon, kiedy lawiruje korytarzem.

– Cheska – powtarzam, tym razem wkładając w to więcej stanowczości. Zatrzymuje się. Odwraca do mnie i przez sekundę poranne powietrze wydaje się jakby mniej stęchłe.

– O...