Rozdział 39

Oliver

Wypuściłem długi, drżący oddech, po czym potarłem skronie. Ból pulsował miarowo, tępe łupanie za oczami wybijało rytm narastającej irytacji.

– Cassy, na litość boską… – jęknąłem, przeczesując dłonią włosy tak długo, aż stanęły dęba.

– Nie, Oliver. Nie podpiszę tych cholernych papierów rozw...