Rozdział 91

Ciężarówka cicho mruczała pode mną, a to niskie drżenie pełzło przez podeszwy moich adidasów i osiadało gdzieś w klatce piersiowej. Za oknem podjazd Damiana ciągnął się jak zamarznięta rzeka — sama szara wylewka i martwe liście.

— Na pewno nie chcesz, żebym został? — głos Kaia przeciął ciszę chyba ...