Rozdział 105 Brak oszczędzania

Lyra

„Wygnana?” — pytam, a mój głos jest ledwie szeptem, kiedy unoszę wzrok na Lunę, której twarz wykrzywia wściekłość. Potem patrzę na ojca. Nadal milczy. Wstydliwie wbija oczy w podłogę, a dłonie aż bieleją, zaciśnięte na poręczach fotela.

Oni naprawdę myślą, że znowu jestem tamtą dziewczyną...