Rozdział 117 Przeszłe koszmary

Kai

Cisza, która zapada po słowach Lyry, jest ciężka jak ołów. Dzwoni mi w uszach niczym dzwon pogrzebowy. Wszyscy wlepiają w nią oczy, mają je wielkie jak spodki, a szczęki dosłownie im opadły. Patrzą na nią, jakby nagle wyrosły jej dwie głowy. Zaciskam dłonie w pięści przy bokach, knykcie mam...