Rozdział 92 Przez ogień

Cisza, która zapada potem, jest ciężka jak ołów — przerywa ją tylko trzask płonącego budynku, bo ogień wciąż ryczy jak wściekły. Odwracam się, żeby posłać Kaiowi mordercze spojrzenie, gotowa znów zaczynać kłótnię, ale... zastygam.

On patrzy na mnie. Jego wzrok wędruje po moim ciele z uważną, niemal...