Rozdział 295

Molly wtuliła się w jego ramiona, zwinęła jak ranne kocię szukające schronienia, oczy miała przymknięte.

– Harper, boli… – wyszeptała żałośnie, cichutko, jakby zaraz miała się rozpaść. Głos drżał jej jak cienka nitka.

Oczy Arthura pociemniały, a powietrze wokół jakby nagle zrobiło się o parę stopn...