Rozdział 107 Rowan

Rowan

Kiedy w końcu wracamy do skrzydła, noc już dawno rozmyła się w coś ciężkiego i powolnego — w takie zmęczenie, które wchodzi w kości, a nie tylko siada na człowieku jak kurz na płaszczu. Nawet ja — a rzadko dopada mnie to aż tak — czuję, że późne godziny kart, drinków i nieustannej czujn...