Rozdział 108 Rowan

Rowan

Mija chwilka, zanim jej oddech się wyrówna, zanim napięcie zejdzie z barków i ten ledwo widoczny, chorobliwy połysk zniknie ze skóry. A ja przez cały ten czas nie ruszam się ani o centymetr — kucam obok niej, jedną dłoń opieram lekko na jej plecach, jakbym wciąż mógł wyczuć widmo tych d...