Rozdział 142 Damien

Damien

W sekundzie, w której widzę, że porusza dłonią, coś we mnie momentalnie lodowacieje.

Najpierw myślę, że po prostu sięga po sztylet, bo się boi — bo jasne, że się boi, bo to miejsce to cholerny koszmar, a to coś w celi jest jeszcze gorsze — i prawie czuję ulgę. Dobrze, uzbrój się, Mała...