Rozdział 143 Damien

Damien

Nie puszczam jej, dopóki nie wracamy do skrzydła.

Nie na korytarzu.

Nie w pokoju.

Nawet nie wtedy, gdy znów się potyka i ledwo zdąża oprzeć się o ścianę, zanim zwraca resztki tego, co jeszcze w niej zostało.

Jestem tuż obok. Jedną dłoń mam opartą na jej plecach, drugą zaciskam na j...