Rozdział 155 Rowan

Rowan

Bez zastanowienia opadam przed nią na kolana. Nie myślę o tym, jak to wygląda, tylko o tym, co mi daje — ten kąt, tę bliskość, ten niczym niezasłonięty widok na nią.

Wszystko.

Jej zaróżowione policzki, rozchylone wargi, to, jak jej oddech co chwilę się rwie, jakby nie wiedziała, gdz...