Rozdział 158 Rowan

Rowan

Budzę się od ruchu.

I to wcale nie jakiegoś subtelnego.

Nerwowego. Wkurzonego. Ciężkie kroki w miejscu zdecydowanie za małym na takie dreptanie.

I przeciągłe, niskie jęknięcie, które od razu mówi mi, kto to jest.

Nie otwieram od razu oczu — tylko odruchowo zaciskam ramię wokół niej,...