Rozdział 237 Rowan

Rowan

Kiedy się budzę, jest cicho.

Ale nie tak cicho jak wcześniej — nie to napięte, duszne milczenie, które aż się prosi, żeby pęknąć. To raczej coś łagodniejszego, stabilniejszego, jakby burza sama się wypaliła i zostawiła po sobie spokój.

Siadam powoli, przecierając dłonią twarz. Ciało d...