Rozdział 239 Ezdrasz

Ezra

Zatrzymujemy się raz.

Tylko raz.

Po jakichś trzech godzinach, kiedy nawet ja czuję, jak zmęczenie wciska się w kości, a Kuro zwalnia przy wąskim strumyku przecinającym kamień i korzenie, opuszcza swój masywny łeb do wody, żeby się napić, podczas gdy Avery zsuwa się z niego z cichym „uf...