Rozdział 245 Rowan

Rowan

Przez długą, cholernie długą sekundę—

nikt nie oddycha.

Po prostu stoję jak wryty, wpatrując się w miejsce na podłodze, gdzie upadła, a moja klatka unosi się i opada za wolno, za ciężko, jakby ciało nie nadążało za tym, co właśnie się stało.

Bo ona nie zostaje ciałem.

Jej skóra za...