Rozdział 260 Damien

Damien

W chwili, gdy mijamy ostatni rząd zabudowań, a las znowu połyka nas w całości, coś we mnie siada na miejsce — odrobinę — ale to nie jest ulga.

To instynkt.

Ostry.

Opiekuńczy.

Zaborczy w sposób, który wydaje się starszy ode mnie.

„Kuro” — wołam cicho, nisko, ale tak, że niesie.

Dr...