Rozdział 273 Ezdrasz

Ezra

Nie zatrzymuję jej.

Taka jest prawda.

Powinienem — wiem, że powinienem — ale w tej samej sekundzie, gdy siada między moimi kolanami i patrzy na mnie w ten sposób, jakby była spokojna i pewna siebie, jakby wybierała to tak samo świadomie, jak wtedy, gdy stanęła przed radą—

odpuszczam...