Rozdział 386 Ezdrasz

Ezra

Dźwięk.

Tak nikły, że omal nie przekonuję samego siebie, że mi się przywidziało.

Cichy, urwany jęk unosi się z gardła dziewczyny leżącej w przesiąkniętej krwią trawie, ledwie głośniejszy od wiatru poruszającego gałęziami drzew, ale każda część mnie chwyta się go z rozpaczliwą nadzieją....