Rozdział trzydziesty dziewiąty

Cheyenne

Wstyd przykleja się do mnie jak wilgoć, gęsty i uparty, mimo że Dallas traktuje mój strach jak coś ludzkiego, a nie coś brzydkiego. Wciąż odtwarzam scenę w kuchni, sposób, w jaki moje usta uformowały to pytanie zanim zdążyłam je powstrzymać, sposób, w jaki jego oczy się rozszerzyły, nie ze...