Chłopcy z Hawthorne

***Ta książka jest mrocznym romansem. Proszę potraktować to jako ostrzeżenie. Książka zawiera wyzwalacze od początku do końca i nie będę ich wymieniać na początku każdego rozdziału. Jeśli zdecydujesz się kontynuować czytanie, to jest twoje ostrzeżenie i mam nadzieję, że spodoba ci się historia.

Aspen

Przenosząc pudła z mieszkania do ciężarówki przeprowadzkowej zaparkowanej na chodniku, pot spływa mi po plecach, sprawiając, że skóra staje się śliska, ale chłodna, gdy mam szczęście poczuć lekki powiew wiatru, który rzadko daje o sobie znać.

„Dlaczego znowu się przeprowadzamy?” mruczę do mamy, nienawidząc, że znów jesteśmy wyrywani z korzeniami. To już trzeci raz w ciągu tylu lat, że musimy się przenosić.

„Wiem, że masz dość przeprowadzek, kochanie, ale tym razem będzie inaczej. Obiecuję. Już więcej się nie przeprowadzimy.” mówi mama, próbując być uspokajająca, podczas gdy ogromny diament zdobiący trzeci palec jej lewej ręki błyszczy w słońcu.

„Jak się nazywa ten facet?” pytam, po załadowaniu kolejnego pudła do tyłu ciężarówki, opierając ręce na biodrach i kierując zirytowane spojrzenie na mamę. „I dlaczego nigdy go nie spotkałam?”

„Nie jesteśmy razem zbyt długo, kochanie. Ale to ten jedyny, skarbie. Kiedy wiesz, po prostu wiesz.” mówi z wzruszeniem ramion, jej oczy błyszczą szczęściem, a twarz rozświetla szeroki uśmiech, „Och, kochanie. Naprawdę go polubisz! I ma dzieci w twoim wieku.”

„To świetnie, mamo. Ale po co ten pośpiech? Dlaczego nie mogliście się spotykać przez jakiś czas, zamiast od razu się pobierać?” Jestem raczej zirytowana całą sytuacją.

Nie wiedziałam nawet, że mama poważnie się kimś interesuje, a potem wraca z długiego weekendu z obrączką na palcu i nowym nazwiskiem.

Co do diabła, mamo? Gdybym zrobiła coś takiego, na pewno by mnie udusiła.

„Nie oczekuję, że to teraz zrozumiesz, kochanie. Jesteś jeszcze młoda, ale pewnego dnia spotkasz mężczyznę, który cię oczaruje i nie będziesz chciała czekać ani chwili, aby spędzić razem resztę życia.” Brzmi tak szczęśliwie, i naprawdę cieszę się, że jest szczęśliwa, to wszystko, czego kiedykolwiek dla niej chciałam, ale to po prostu taki szok.

Miałam dwanaście godzin, żeby przyzwyczaić się do myśli o mężczyźnie w moim życiu, i nie tylko o nim, ale także o jego czwórce dzieci.

Świetnie.

„A gdzie jest ten twój nowy mąż i jego czwórka dzieci, żeby pomóc nam w przeprowadzce?” pytam, nie chcąc jeszcze porzucić mojej irytacji na rzecz szczęścia mamy.

„Kochanie, nie bądź taka. Obiecuję, że go polubisz,” wzdycha i chwyta mnie za nadgarstek, ciągnąc mnie na betonowe schody prowadzące do naszych drzwi wejściowych.

„Chodź, skarbie. Myślę, że zostało tylko kilka pudeł.” mówi mama, ściskając moje udo i uśmiechając się zachęcająco.

„A potem rozładować i rozpakować wszystko. Gdzie oni są?” pytam, nadal zirytowana, mimo że chcę, żeby mama była szczęśliwa.

„Collin nie mógł wziąć wolnego z pracy, a jego dzieci są w szkole.”

„Typowe,” mruczę.

I tak się zaczyna, myślę, przewracając oczami, gdy wracam do mieszkania po ostatnie nasze rzeczy, mama idzie tuż za mną.

„Musisz być taka negatywna?” pyta mama, schylając się po ostatnie pudło. Podnoszę swoje i rzucam ostatnie spojrzenie na przestrzeń, którą nazywaliśmy domem przez nieco ponad rok.

„Nie widzę teraz jasnej strony, mamo,” mruczę, wychodząc z powrotem do ciężarówki przeprowadzkowej, przeskakując nad przyczepą przyczepioną do haka, która ciągnie nasz samochód.

„Dokąd się właściwie przeprowadzamy?” pytam, patrząc, jak mijamy domy przyjaciół, których poznałam, jadąc w kierunku drogi krajowej 105.

Mama rzuca mi spojrzenie, jej uśmiech znika z twarzy, a jej uchwyt na kierownicy staje się tak mocny, że jej knykcie są całkowicie białe. „Nie bądź zła,” mówi, powodując, że napinam się na słowa, które zaraz wypowie, „przeprowadzamy się do Hawthorne…” szybko wyrzuca z siebie, skupiając się na drodze zamiast na mojej zszokowanej twarzy.

„CO?” krzyczę. Na pewno źle ją usłyszałam, bo nie ma mowy, żebyśmy przeprowadzali się dwie godziny drogi do Hawthorne.

„Wiem, że przywiązałaś się do Monument, ale pokochasz też Hawthorne, kochanie.” Kręcąc głową i odwracając się w stronę drzwi, zapadam się w fotel, a przerażenie wypełnia mnie, gdy domy stają się coraz rzadsze i mniej liczne.

—--------------------------------------------------------------------------

Wnosząc ostatnie pudło po schodach, moje ramiona bolą, a nogi krzyczą na mnie, bo dzisiaj miałam więcej ruchu niż od dawna. „Będę potrzebowała prysznica po tym wszystkim. Nawet mój smród śmierdzi,” mówię, krzywiąc się, gdy czuję swój zapach.

„Idź. Możesz jednak musieć trochę poszukać łazienki. Collin nie wspomniał, gdzie jest.” Nie dając jej szansy na zmianę zdania i przydzielenie mi kolejnego zadania, pędzę po schodach, stawiając ostatnie pudło na biurku, i zaczynam otwierać drzwi, próbując znaleźć łazienkę spośród szaf.

Gdy ją znajduję, odkręcam wodę na najgorętszą możliwą temperaturę i szybko zrzucam ubrania, zanim wejdę pod prysznic, jęcząc z ulgą, gdy woda bije o moje bolące mięśnie.

Po wyjściu spod prysznica, z ręcznikiem owiniętym wokół mnie i związanym na piersiach, otwieram drzwi prowadzące do innego pokoju, pozwalając, by ciekawość wzięła górę.

Zapach wody kolońskiej wita mnie, gdy wchodzę do pokoju. Jest stosunkowo schludny jak na chłopaka - łóżko wygląda na pospiesznie pościelone, a brudne ubrania są w koszu na pranie, ale poza tym jest czysto.

Ściany zdobią plakaty sportowe, na półce stoją trofea wraz z podpisaną piłką futbolową i kaskiem. Podnoszę piłkę, przesuwając palcami po skórze, przyglądając się pokojowi, próbując wyczuć, kim jest mój nowy brat.

Odkładam piłkę na miejsce i kieruję się do stolika nocnego, gdzie stoi ramka ze zdjęciem, która przyciągnęła moją uwagę. Podnosząc ramkę, siadam na krawędzi łóżka, przyglądając się obrazowi dziewczyny uśmiechającej się do mnie ze zdjęcia. Jest olśniewająca, jej ciemne oczy błyszczą, jej pełne usta szeroko się uśmiechają, ukazując zestaw prostych, białych zębów. Jej jasna, nieskazitelna skóra jest w ostrym kontraście do jej ciemnych włosów i oczu, co sprawia, że jej ciemne cechy wyróżniają się na tle jej bladości.

Hałas na dole przyciąga moją uwagę, i odkładając ramkę z powrotem na stolik nocny, pędzę z powrotem do łazienki. Zatrzymując się tuż przed wejściem, odwracam się i biorę ostatni głęboki wdech tego upajającego zapachu, zanim zamknę za sobą drzwi.

Całkowicie gotowa pół godziny później, zbiegam po schodach i podążam za dźwiękiem głosów dochodzących z dalszej części domu. Wchodzę do kuchni, w której moja mama na pewno jest w siódmym niebie, mogąc gotować, a dźwięk mężczyzny, którego zakładam, że jest Collinem, rozmawia z moją mamą. „Wracają później. Teraz mają mecze i inne zajęcia pozalekcyjne,” mówi do niej, a potem pochyla się, by pocałować ją w usta.

„Dzieci w pokoju!” piszczę i zasłaniam oczy, nie chcąc widzieć, jak moi rodzice się całują przed mną.