Rozdział 164

– Proszę. – To jedno słowo zabrzmiało jakby pęknięte. A potem, bez ostrzeżenia, Isabelle opadła na kolana. – Nigdy wcześniej nie widziałam mojego brata tak złamanego, tak zdruzgotanego. Porozmawiaj z nim choć raz. To ostatnia przysługa, o jaką cię kiedykolwiek poproszę.

Widok błagającej Isabelle by...