Rozdział 2

Bez słowa zsunęłam z palca obrączkę i położyłam ją na blacie stołu. Skończyłam z dotrzymywaniem przysiąg, które złożyłam przy ołtarzu.

Bóg jeden wiedział, jak zaciekle walczyłam, żeby zatrzymać przy sobie Greya i ocalić to, co mieliśmy. Dałam mu każdą odrobinę swojej miłości i każdą szansę, na jaką było mnie stać. To nie wystarczyło, by nas utrzymać razem, ale przynajmniej mogłam odejść z poczuciem spokoju w sercu, wiedząc, że nie przestałam o niego walczyć, dopóki nie zostało mi już nic do dania.

Odwróciłam się w stronę drzwi, po czym się zatrzymałam.

— Pamiętaj tylko, Grey, karma ma zabawny sposób na to, żeby wracać. Twój ojciec zostawił twoją matkę dla młodszej kobiety. A teraz ty zostawiasz mnie dla dawnej miłości. Ciekawe... — Zerknęłam przez ramię, po raz ostatni napotykając jego burzliwe spojrzenie. — Dla kogo Natalia zostawi ciebie?

Jego twarz pociemniała. Przez sekundę myślałam, że coś powie, ale nie zostałam, żeby to usłyszeć. Wyszłam, zamykając za sobą drzwi z ostatecznością. Chłodne nocne powietrze uderzyło mnie w twarz w chwili, gdy znalazłam się na zewnątrz. Wciągnęłam drżący oddech, licząc, że jakoś złagodzi ucisk w klatce piersiowej. Nie złagodził.

Pomaszerowałam w stronę parkingu, gdzie czekał mój samochód, otworzyłam drzwi i wsunęłam się na fotel kierowcy. Ręce wciąż mi drżały, kiedy sięgnęłam do stacyjki. Zanim zdążyłam uruchomić silnik, drzwi restauracji gwałtownie się otworzyły. Spojrzałam w lusterko wsteczne.

Grey wypadł na zewnątrz i ruszył prosto w stronę mojego auta.

Nie gonił mnie dlatego, że mnie kochał albo chciał ratować nasze małżeństwo. Pewnie wściekał się o moje pożegnalne słowa na temat Natalii.

A jednak jakaś głupia część mnie chciała wierzyć, że jest inaczej.

Wcisnęłam kluczyk do stacyjki drżącymi dłońmi i odpaliłam silnik. Ten dźwięk jakby popchnął Greya, by poruszał się szybciej.

— Lily!

Wrzuciłam wsteczny i odjechałam.

Restauracja malała w lusterku wstecznym. Sylwetka Greya stała się kropką, a potem zniknęła całkiem, gdy skręciłam na główną drogę.

Dopiero wtedy pozwoliłam sobie odetchnąć. W torebce zaczęło dzwonić telefon. Nie musiałam sprawdzać, kto dzwoni, żeby wiedzieć, że to Grey. Pewnie dzwonił, żeby na mnie nakrzyczeć. Pewnie żądał, żebym wróciła. Albo może chciał cofnąć to, co powiedziałam.

Telefon dzwonił dalej, aż dźwięk stał się nie do zniesienia. Sięgnęłam do torebki, wyjęłam komórkę i wpatrzyłam się w jego imię świecące na ekranie. Odwróciłam telefon ekranem do dołu i położyłam na fotelu pasażera.

W końcu dzwonienie ucichło.

Nie miałam w głowie żadnego celu. Dom, który dzieliłam z mężem, był ostatnim miejscem, w jakim chciałam się znaleźć. Przejście przez tamte drzwi tylko rozdarłoby rany na nowo. Ostatecznie jedynym miejscem, jakie przyszło mi do głowy, był dom mojej mamy.

Nawet jeśli nie mogłam jej powiedzieć, co się stało, musiałam usłyszeć jej głos. Musiałam usiąść obok niej i udawać, choćby przez chwilę, że wciąż jestem czyjąś córką, a nie kobietą, której całe małżeństwo właśnie się rozsypało.

Latarnie uliczne smużyły po mojej szybie, a mijające samochody stawały się jedynie błyskami światła. Ledwo pamiętałam, jak skręcałam kilka razy. Kiedy na czerwonym świetle zerknęłam na telefon, ścisnęło mi żołądek. Szesnaście nieodebranych połączeń. Każde jedno od Greya. Zablokowałam ekran, nie oddzwaniając.

Wkrótce w zasięgu wzroku pojawiło się stare drzewo stojące przed domem mojego dzieciństwa. To było to samo drzewo, na które wspinałam się jako dziecko, obdzierając kolana i wracając do domu z brudem na ubraniach, podczas gdy mama mnie strofowała, że przez mnie się martwi.

Wtedy moimi największymi problemami były obdarte kolana. Teraz, mając dwadzieścia trzy lata, byłam złamana w sposób, którego żaden plaster nigdy nie zdołałby naprawić.

Wyskoczyłam z samochodu i pospiesznie ruszyłam do drzwi wejściowych. Po chwili szarpania się z zapasowym kluczem w końcu je otworzyłam i wpadłam do środka. Zwykle Celine czekała w salonie, kiedy opiekowała się mamą, ale dziś wieczorem jej tam nie było. Być może poszła do pokoju mamy, żeby do niej zajrzeć.

— Celine?

Pielęgniarka pojawiła się po chwili, wychodząc z korytarza.

— Jak się ma mama?

Celine podeszła do mnie i sięgnęła po moje ramię. — Miała ciężki poranek, Lily.

— Co się stało?

— Nowe leki mocno obciążają jej organizm. Przespała większość dnia.

Celine próbowała brzmieć spokojnie, ale nie potrafiła powstrzymać łez połyskujących w kącikach oczu.

Od lat była prywatną pielęgniarką mojej mamy. Z czasem stała się kimś znacznie więcej niż pracownicą. Ona i mama były tak blisko, że Celine traktowała ją jak własną matkę, a dla mnie stała się jak siostra.

Lekarze dawali mamie w najlepszym razie sześć miesięcy, ale ona nie zamierzała przestać walczyć. Nawet kiedy jej ciało słabło, uparcie wstawała z łóżka, jadła porządnie i brała każdy lek przepisany przez lekarzy. Taka już była — uparta. Może stąd to mam.

— Pójdę do niej zajrzeć. Dziękuję, że się nią opiekujesz, chociaż dziś miałaś mieć wolne.

— Mówiłam ci, Lily, że opiekowałabym się nią nawet, gdybyś mi nie płaciła.

— Dziękuję. — Zdołałam zdobyć się na blady uśmiech. — Jesteś prawdziwym aniołem. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

— Nie musisz mi dziękować za każdym razem.

Wyciągnęła rękę i ścisnęła moją dłoń pokrzepiająco, po czym podniosła swoją torbę. — Do jutra, Lily.

Drzwi zamknęły się cicho za nią. Cisza osiadła na domu.

Stałam sama w salonie, otoczona wspomnieniami. Ściany pokrywały rodzinne zdjęcia — zastygłe chwile z lat, kiedy wszystko było inne. Potem mój wzrok padł na kolejną fotografię. Dzień mojego ślubu. Grey stał obok mnie, z jedną ręką na mojej talii, a my oboje uśmiechaliśmy się do aparatu.

Wyglądaliśmy na szczęśliwych.

Szybko odwróciłam wzrok. Nie byłam w stanie patrzeć na to teraz.

Podeszłam do pokoju mamy i zapytałam samą siebie: a co, jeśli otworzę drzwi tylko po to, by znaleźć ją martwą? Myśl o jej utracie była jak czyjaś pięść miażdżąca mi serce.

Prośba Greya o rozwód nie złamała mnie na tyle, żebym się rozpłakała. Jakoś udało mi się trzymać w garści. Ale myśl, że otworzę te drzwi i zobaczę, że mamy już nie ma, rozrywała mnie całkowicie. Była jedyną rodziną, jaka mi została. Stracić ją znaczyłoby stracić cały mój świat.

Przycisnęłam dłoń do drzwi, wzięłam drżący oddech i przekręciłam klamkę. Łóżko było puste. Kołdra wciąż leżała na łóżku, ale po mamie nie było śladu.

— Co...?

Serce zaczęło walić mi o żebra. A jeśli spadła z łóżka? Zajrzałam pod spód, ale nikogo tam nie było.

Zerwałam się na nogi. A jeśli poszła do łazienki i się poślizgnęła? Okropne uczucie osiadło mi w dołku. Sprawdziłam łazienkę, ale była pusta.

— Mamo? Gdzie jesteś?