Rozdział 3

Serce podskoczyło mi do gardła, kiedy zauważyłam, że drzwi na balkon są lekko uchylone. Rzuciłam się w ich stronę i pchnęłam je, otwierając szerzej.

Mama tam była, siedziała na jedynej sofie z albumem ze zdjęciami rozłożonym na kolanach. Chłodny wieczorny powiew poruszał jej cienkie włosy, gdy przewracała kartki, jakby całkiem odpłynęła w dawne wspomnienia. Musiała wyjechać tu na wózku.

Zabroniłam jej wychodzić nocą na balkon, zwłaszcza kiedy czuła się słaba, ale mama zawsze była uparta. Uwielbiała tu siedzieć, patrzeć na światła na zewnątrz i wdychać świeże powietrze. To była jedna z niewielu prostych przyjemności, jakie jej jeszcze zostały.

Jakby wyczuła, że stoję za nią, uniosła głowę. Na jej bladej twarzy pojawił się łagodny uśmiech.

– Lily, chodź, usiądź ze mną, kochanie.

Ulga uderzyła we mnie tak mocno, że niemal ugięły się pode mną kolana. Pośpieszyłam do niej i objęłam ją, przytulając tak mocno, jak tylko się odważyłam.

– Tak się bałam. – Głos mi się załamał. – Myślałam, że coś ci się stało.

Łzy, które powstrzymywałam, w końcu popłynęły swobodnie. Chude ramiona mamy objęły mnie, a ona delikatnie pogładziła mnie po włosach.

– Nie płacz, kochanie. Jestem tutaj.

Odsunęłam się i uklękłam przed nią, ocierając policzki.

– Proszę, nie rób mi tego więcej.

– Obiecuję. – Ujęła moją twarz w swoje kruche dłonie i starła łzy kciukami. – Więc proszę, przestań płakać.

Skinęłam głową, ale kolejna łza spłynęła mi po policzku. Patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę, jej wzrok błądził po mojej twarzy tak, jak zawsze. Potem zatrzymał się na moich oczach.

Mama zawsze je kochała.

– Masz najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałam – wyszeptała. – Są takie wyjątkowe. Nikt inny nie ma takich oczu jak ty.

Miałam rzadką przypadłość zwaną heterochromia iridum, przez którą moje tęczówki miały różne kolory. Lewe oko było szmaragdowozielone, a prawe miało głęboki, oceaniczny błękit.

Mama zawsze powtarzała mi, że moje niezwykłe oczy są darem, a nie czymś, czego powinnam się wstydzić. Delikatnie przesunęła palcami po mojej skroni, wygładzając ledwie dostrzegalną zmarszczkę.

– W twoim wieku powinnaś korzystać z życia – powiedziała cicho. – A zamiast tego spędziłaś tak dużą jego część, opiekując się mną. Nawet nie mogłaś się nim cieszyć przeze mnie.

– Nie mów tak. – Sięgnęłam po jej dłoń i ujęłam ją między swoje. – Nie jesteś ciężarem, mamo. Nigdy nie byłaś.

– Ale, Lily…

– Jesteś najlepszą rzeczą, jaka mi się przydarzyła. – Uśmiechnęłam się przez łzy. – Dokonałabym tego samego wyboru jeszcze raz. Nigdy nie zmęczę się kochaniem cię.

Pochyliłam się i znów ją przytuliłam. Oparła policzek o moje włosy, a ja zamknęłam oczy. Po wszystkim, co wydarzyło się dzisiaj wieczorem, dokładnie tu powinnam była być. W ramionach mojej mamy.

– Robi się późno – mruknęłam w końcu. – Musisz odpocząć. Chodź. Pomogę ci wrócić do łóżka.

Zdjęłam album z jej kolan i położyłam go na stojącym obok stoliku, po czym pomogłam jej wstać. Mama stała się tak krucha, że w moich ramionach ważyła prawie nic. Ostrożnie ją podniosłam i zaniosłam do środka, ignorując jej słabe protesty.

– Nie musisz mnie nosić, Lily. Mogę iść.

– Wiem. I tak cię niosę.

Wyrwał jej się cichy śmiech. To był tak drobny dźwięk, a jednak ogrzał mi serce. Ułożyłam ją delikatnie na łóżku i naciągnęłam na nią kołdrę.

– Muszę ci powiedzieć coś ważnego, Lily – powiedziała.

Spojrzałam na zegar na ścianie. Było już późno. Lekarz ostrzegał ją, żeby nie siedziała do późna, zwłaszcza kiedy brała nowe leki.

– Innym razem, mamo, dobrze? – Pochyliłam się i pocałowałam ją w policzek. – Teraz powinnaś spać.

– Ale, Lily…

– Dobranoc, mamo.

Posłała mi zrezygnowane spojrzenie, po czym ułożyła się pod kołdrą.

– Dobranoc, kochanie.

Uśmiechnęłam się i zgasiłam lampkę nocną. Mama zamknęła oczy. W ciągu kilku minut jej oddech stał się powolny i równy. Stałam przy niej jeszcze chwilę, patrząc, jak śpi. Ostatnio było w niej coś dziwnie kruchego.

Za każdym razem, gdy na nią patrzyłam, jakiś cichy głos w środku przypominał mi, że nie wiem, ile czasu nam zostało.

Nienawidziłam tej myśli.

Więc odepchnęłam ją od siebie i po cichu wyszłam z pokoju.

—

Cisza w mojej sypialni przywitała mnie w chwili, gdy tylko przekroczyłam próg. Bez obecności mamy u boku samotność, przed którą próbowałam uciec, szybko wróciła. Mój wzrok padł na ramkę ze zdjęciem stojącą na komodzie.

Dylan.

Uśmiechał się promiennie do aparatu, z okrągłymi policzkami i oczami pełnymi tej niewinności, jaką potrafi mieć tylko dziecko. Stałam za nim, obejmując go ramionami za barki, a mój uśmiech był odbiciem jego.

Za mną stał Grey, z ramionami zaborczo oplecionymi wokół mojej talii. Wyglądaliśmy jak idealna rodzina. Zdjęcie zrobiono zaledwie kilka tygodni przed tym, jak wszystko się zmieniło.

To była ostatnia fotografia mojego syna, jaką miałam. Niedługo potem wypadek samochodowy odebrał mi go na zawsze. Minęły dwa lata, ale poczucie winy ani trochę nie osłabło. Czasami wciąż budziłam się z koszmarów, przekonana, że słyszę, jak Dylan mnie woła.

Czasami zastanawiałam się, jak wyglądałby teraz. Czy urósłby wyższy? Czy nadal miałby ten łobuzerski uśmiech? Czy odziedziczyłby oczy po Greyu?

Te pytania nie miały odpowiedzi. I być może nigdy ich nie będą miały. Wpatrywałam się w fotografię, aż w piersi zaczęło mnie boleć.

To ja powinnam była. Nie on. Gdybym mogła cofnąć czas, bez wahania rzuciłabym się przed niego. Zasługiwał na szansę, by dorosnąć. Zasługiwał na przyszłość.

Zmusiłam się, by odwrócić wzrok. Zdjęłam szpilki i przebrałam się w za duży T-shirt, po czym wsunęłam się do łóżka. Sen powinien przyjść łatwo po emocjonalnej udręce tego wieczoru.

Nie przyszedł. Przewracałam się z boku na bok przez coś, co wydawało się godzinami. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, pojawiała się twarz Greya. Wciąż słyszałam jego głos.

Chcę rozwodu.

A powiedział to w rocznicę naszego ślubu. Ta ironia niemal mnie rozśmieszyła.

Zamknęłam oczy.

Miałam nadzieję, że Grey kiedyś nie pożałuje swojej decyzji. Ale jeśli tak się stanie, to nie będzie już mój problem.

W końcu zmęczenie zwyciężyło.

Zasnęłam.

—

Następnego ranka przeszywający dźwięk budzika wyrwał mnie ze snu.

Wymknęło mi się zaspane westchnienie, gdy sięgnęłam w stronę szafki nocnej i go wyłączyłam. Wcisnęłam głowę pod poduszkę, rozpaczliwie pragnąc jeszcze kilku minut snu.

Wtedy rozległo się pukanie do drzwi.

Jęknęłam. Kto mógł być na nogach o tak wczesnej porze? Po chwili zabrzmiało kolejne pukanie. Niechętnie zwlekłam się z łóżka i na bosaka przeszłam po dywanie.

Pokój obok mojego należał do mamy.

To była jedyna osoba, która przyszła mi do głowy, że mogłaby pukać o tej godzinie. Może potrzebowała pomocy, żeby dostać się do łazienki. Ta myśl natychmiast mnie ocuciła. Pośpieszyłam do drzwi i je odblokowałam.

To, co zobaczyłam po drugiej stronie, sprawiło, że zamrugałam zdezorientowana. Stała tam Celine w swoim zwyczajowym białym uniformie medycznym, trzymając w obu dłoniach mały czarny tort leśny.

Obok niej siedziała mama na wózku inwalidzkim. I obie się uśmiechały.

— Wszystkiego najlepszego, Lily! — powiedziały jednocześnie.

Mój zaspany umysł z trudem przetwarzał ich słowa. — Moje... urodziny? — Odwróciłam się w stronę kalendarza wiszącego na ścianie. Potem szeroko otworzyłam oczy. To naprawdę były moje urodziny.

Jak mogłam o nich zapomnieć?

Po tym wszystkim, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, nawet nie zauważyłam, że zmieniła się data. Zakryłam twarz jedną dłonią.

— Boże. Naprawdę zapomniałam o własnych urodzinach.

Celine zaśmiała się cicho. — Właśnie dlatego musiałyśmy przyjść i cię obudzić.

Mama uśmiechnęła się. — Nie mogłyśmy pozwolić, żebyś je przespała.

Od razu zapiekły mnie oczy.

— Obie pamiętałyście.

— Oczywiście, że tak — powiedziała Celine. — Twoja mama przypominała mi o tym od tygodni.

Zaśmiałam się mimo nagłego ściśnięcia w gardle. — Mamo... — Podeszłam i opadłam na kolana obok jej wózka.

Wyciągnęła rękę i delikatnie pogładziła mnie po policzku. — Przykro mi, że nie mam dla ciebie prezentu — powiedziała z żalem.

— Nie musisz mi nic dawać. — Przykryłam jej dłoń swoją. — To, że jesteś dziś tutaj obok mnie, jest największym prezentem, jaki mogłabym dostać.

W jej oczach zebrały się łzy. Zamrugała szybko, próbując je powstrzymać. W końcu na jej bladych wargach pojawił się łagodny uśmiech. — Mam szczęście, że mam taką córkę jak ty — wyszeptała.

— A ja mam jeszcze większe szczęście, że jesteś moją mamą.

Mama ujęła obie moje dłonie. — Lily, obiecasz mi coś?

— Cokolwiek.

— Obiecaj mi, że zawsze będziesz szczęśliwa. Nawet gdy mnie już nie będzie.