Rozdział 4

Dlaczego zadaje to pytanie akurat teraz? Wpatrywałam się w swoje dłonie, niezdolna spojrzeć mamie w oczy. Moje urodziny. Ze wszystkich dni wybrała właśnie moje urodziny, żeby mnie o to zapytać. Ironia nie umknęła mojej uwadze. W dniu, który oznaczał mój początek, rozmawiałyśmy o jej końcu.

Chciałam jej powiedzieć, że nie, że to nie jest sprawiedliwe. Jak mogła prosić mnie, żebym była szczęśliwa bez niej? Była moim domem, całym moim światem. Odkąd tata umarł, zawsze byłyśmy tylko my, więc jak miałabym zmusić się do uśmiechu, do śmiechu i udawania, że wszystko jest w porządku bez niej?

– N-nie o-odejdziesz, prawda? – Mój głos pękł, zdradzając strach, który tak bardzo starałam się ukryć. W głębi duszy znałam odpowiedź. Wiedziałam też, że nie potrafię żyć bez niej.

Jej twarz była mapą jej zmagań. Głębokie bruzdy wokół oczu, zapadnięte policzki, skóra, która dawno straciła blask. Ale jej oczy… jej oczy wciąż miały w sobie tę zaciekłą miłość, która prowadziła mnie przez każdą burzę w moim życiu.

– Pogodziłam się ze swoim losem dawno temu – powiedziała, dobierając każde słowo z namysłem. – Ale zanim umrę, chcę, żebyś mi obiecała, że będziesz szczęśliwa. Tylko wtedy będę mogła przejść na tamtą stronę, nie martwiąc się o ciebie, Lily.

Przygryzłam wargę tak mocno, że poczułam smak krwi, próbując powstrzymać szloch, który groził, że wyrwie się na wolność. Mama nie musiała widzieć, jak się rozsypuję. Musiała zobaczyć mnie silną, zdolną przetrwać bez niej. Musiałam jej pokazać, że jestem twarda jak skała, nawet jeśli będę musiała to udawać.

– Obiecuję, mamo. – Te słowa były jak szkło w gardle, ale wydusiłam je z siebie. Dla niej.

Pocałowałam ją w skronie, a moje usta dotknęły skóry, która wydawała się zbyt krucha. Podniesienie się wymagało ode mnie całej siły; każda cząstka mnie chciała zostać w tym uścisku na zawsze.

Napięcie w pokoju było tak gęste, że można je było kroić nożem, aż Celine, niech jej Bóg wynagrodzi, przebiła je swoim pogodnym głosem.

– Wszystkiego najlepszego, Lily. – Uniosła tort, mój ulubiony szwarcwaldzki, jakby był propozycją rozejmu. – Pomyśl życzenie.

Życzenie. O co mogłabym poprosić, żeby cokolwiek się zmieniło? To nie miało sensu, a jednak pomyślałam życzenie. Życzyłam sobie, żeby mama była szczęśliwa i zdrowa, żebym mogła pobyć z nią jeszcze trochę dłużej.

– Przygotowałam jedzenie. Musimy zjeść, zanim wystygnie – powiedziała Celine.

Celine poszła przodem. Odwróciłam się do mamy i pociągnęłam jej wózek do kuchni.

Kuszący zapach jedzenia wypełnił mi nozdrza, aż ślinka napłynęła mi do ust. Nagle uświadomiłam sobie, że umieram z głodu. Trudno było oprzeć się potrawom na stole.

– To pomysł twojej mamy – powiedziała Celine, wskazując wszystkie moje ulubione dania.

– Ale to ty spędziłaś godziny, gotując to na urodziny Lily – odparła mama.

– Ale byłaś ze mną, kiedy to gotowałam. To twój przepis – zachichotała Celine, przysuwając krzesło naprzeciw mamy.

– Obie spisałyście się wspaniale. Jest mi bardzo miło, że zadałyście sobie trud, żeby to dla mnie przygotować. Naprawdę jestem zaskoczona. – Przysunęłam krzesło i usiadłam obok mamy.

Obie kobiety uśmiechnęły się do mnie szeroko.

– Pomodlimy się, żebyśmy mogły zjeść? Burczy mi w brzuchu. – To była mama.

Celine poprowadziła modlitwę. Kiedy skończyła, nałożyłam mamie małą porcję, potem napełniłam swój talerz i zaczęłam jeść.

– Jak wam minęło wczoraj wieczorem świętowanie rocznicy ślubu? – zapytała Celine, biorąc kęs jedzenia. Uwagę miała skupioną na talerzu, więc nie zobaczyła zaskoczonego wyrazu na mojej twarzy.

Kontynuowała, nie patrząc na mnie. — Spieszyłam się, bo moja siostrzenica miała gorączkę, i zapomniałam zapytać. Umieram z ciekawości, jak… — W końcu podniosła głowę i zamilkła, gdy zobaczyła mój wyraz twarzy. Nie musiała słuchać całej historii, żeby wiedzieć, że skończyło się źle. Moja twarz mówiła wszystko.

— Przepraszam, Lily. Nie powinnam była pytać — wypaliła. Żal zatańczył w jej głębokich, niebieskich oczach.

Opuściłam wzrok na talerz, udając, że smakuje mi jedzenie, choć straciłam apetyt. Mimo to wciąż widziałam, jak mama na mnie patrzy.

Celine wyczuła, że nie jestem gotowa dzielić się szczegółami. Nie naciskała i pozwoliła, by jej uwaga wróciła do jedzenia. Mama zrobiła to samo. Nad stołem zawisła cisza, dopóki nie skończyłyśmy śniadania.

— Pozmywam naczynia — zaoferowałam się, kiedy skończyłyśmy na deser tort szwarcwaldzki. Ale Celine szybko mnie powstrzymała.

— Moja kolej na zmywanie. — Celine zdążyła już zebrać puste talerze, zanim mogłam zaprotestować.

Przygryzłam dolną wargę. — Ale to nie twoja odpowiedzialność — zaprotestowałam, przenosząc pozostałe talerze do zlewu.

— Głuptasie. Jedzenie, które jem, też nie jest twoją odpowiedzialnością, a jednak zawsze uwzględniasz mnie przy przygotowywaniu posiłków. Po prostu się odwdzięczam — odparła. — I tak musisz się szykować do pracy. Spóźnisz się, jeśli będziesz zmywać.

Z westchnieniem się poddałam. — No dobrze, wygrałaś.

Włączyłam telewizor, żeby mama mogła obejrzeć na kanapie swój ulubiony program typu talk-show, po czym ruszyłam na górę do swojego pokoju.

Zgarnęłam z wieszaka przy ścianie ręcznik kąpielowy i pomaszerowałam do łazienki, ale w połowie drogi zatrzymał mnie dźwięk dzwoniącego telefonu. Myśląc, że to coś pilnego, podniosłam go i odebrałam, nawet nie zerkając na ekran.

— Lily — odezwał się Grey, a ja poczułam, jak w piersi narasta gorąco jak w czajniku doprowadzonym do wrzenia. Bezczelność, żeby dzwonić tak wcześnie i psuć mi urodziny.

— Czego chcesz, Grey? — warknęłam, próbując utrzymać głos w ryzach, ale poniosłam klęskę.

— Chciałem tylko życzyć ci wszystkiego najlepszego.

— Och, jakże to troskliwe! Po tym, jak wczoraj w spektakularny sposób zepsułeś naszą rocznicę, uznałeś, że dopełnisz dzieła, psując mi też urodziny. Dwie wyjątkowe okazje zniszczone w mniej niż dwadzieścia cztery godziny. To rekord.

— Lily, wczoraj wieczorem ja…

— Daruj sobie. Mam lepsze rzeczy do roboty niż słuchanie twoich bzdur.

Wcisnęłam czerwony przycisk, ucinając mu w pół zdania. Telefon rozświetlił się, pokazując nadchodzące połączenie. Przewróciłam oczami i zignorowałam je.

Zrzuciłam z siebie ubrania i weszłam pod prysznic, pozwalając, by letnia woda uderzała w moją skórę. Nawet para nie potrafiła zmyć mojej irytacji.

Po wytarciu się owinęłam ręcznikiem i przetarłam zaparowane lustro. Moje odbicie spojrzało na mnie spuchniętymi, czerwonymi oczami. Świetnie. Dokładnie tego mi trzeba w dzień pracy.

Wróciłam do pokoju, zdjęłam z wieszaka uniform i powoli go włożyłam. Najpierw czarną sukienkę, potem biały fartuch.

Kiedy suszyłam włosy, w tle wciąż słyszałam dzwoniący telefon. Nałożyłam lekki makijaż, żeby ukryć cienie pod oczami. Musiałam wyglądać schludnie.

Jeszcze raz sprawdziłam się w lustrze. Uniform był nienaganny, a włosy wystarczająco uporządkowane. Wyglądałam na tyle dobrze, by podawać posiłki obcym ludziom.

Nawet po wszystkich przygotowaniach do pracy telefon nadal dzwonił, gdy skończyłam. Chwyciłam go i zobaczyłam dziesięć nieodebranych połączeń i sześć wiadomości. Nie pozwalając sobie na drugie myślenie, nacisnęłam przycisk blokady. Ekran ucichł. Koniec połączeń. Koniec wiadomości. Koniec Greya.