Rozdział 5

Trzydzieści minut później wyszłam ze swojego pokoju w służbowym uniformie, z włosami starannie upiętymi w kok na karku i przewiązanymi prostą czarną wstążką. Nie miałam na sobie żadnej biżuterii poza zegarkiem, który mama podarowała mi w zeszłym roku na urodziny. Był to niedrogi prezent w porównaniu z rzeczami, które Grey dawał mi podczas naszego małżeństwa, ale ceniłam go bardziej niż wszystkie tamte. Mama wybrała go sama, a to czyniło go bezcennym.

Gdy tylko mama mnie zobaczyła, jej usta ułożyły się w ciepły uśmiech.

— Wyglądasz pięknie, kochanie.

— Mówisz mi to codziennie — droczyłam się. — Coraz trudniej mi w to wierzyć.

Zaśmiała się cicho.

— Za każdym razem mówię to szczerze. Naprawdę wyglądasz ślicznie.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Celine wyszła z kuchni, niosąc tuzin świeżych różowych róż z małego ogródka mamy. Ich delikatny zapach rozszedł się po pokoju, gdy podeszła do wazonu i wymieniła kwiaty, które zaczęły już więdnąć. Na ten widok na mojej twarzy pojawił się drobny uśmiech. Mama zawsze lubiła mieć w domu kwiaty, a Celine pilnowała, by ta tradycja trwała nawet w dni, kiedy mama była zbyt słaba, by sama się nimi zająć.

— Spakowałam ci lunch — powiedziała Celine, podając mi małą torbę z jedzeniem, gdy już ułożyła róże.

— Nie musiałaś. Mogę coś zjeść w stołówce.

— Po śniadaniu zostało aż nadto jedzenia. Poza tym powinnaś zjeść posiłek, który twoja mama przygotowała na twoje urodziny.

Wzięłam torbę obiema rękami.

— Dziękuję.

Lekki wstyd rozgrzał mi policzki. Celine i tak poświęcała mnóstwo czasu na opiekę nad mamą, a mimo to wciąż znajdowała sposoby, by troszczyć się o mnie, jakbym była jej młodszą siostrą. Nie wiedziałam, co mama i ja zrobiłybyśmy bez niej.

— Spóźnisz się do pracy, jeśli będziesz tak stała — przypomniała mi mama.

— Nie zapomnij o lekach, mamo. I proszę, nie siedź cały dzień przed telewizorem.

— Nie będę — obiecała.

— Dopilnuję, żeby wzięła leki — dodała Celine, uśmiechając się uspokajająco.

— Proszę — spojrzałam na nie obie. — I zadzwońcie do mnie, jeśli cokolwiek się stanie, nawet jeśli uznacie, że to drobiazg.

— Zadzwonimy — zapewniła mnie Celine.

Pocałowałam mamę w czoło, po czym ruszyłam do drzwi. Wyszłam na zewnątrz i delikatnie zamknęłam za sobą.

Poranne powietrze było chłodne i świeże, a nade mną niebo rozciągało się czyste i jasne aż po horyzont. Po tej nieszczęsnej nocy, którą miałam za sobą, piękna pogoda wydawała się niemal nie na miejscu.

Odepchnęłam tę myśl i poszłam do samochodu.

Zanim wyjechałam z podjazdu, spojrzałam przez przednią szybę na dom. Widziałam oczami wyobraźni, jak mama układa się w swoim ulubionym miejscu na kanapie, a Celine krząta się po kuchni, mając ją na oku.

Miałam nadzieję, że będą miały spokojny dzień.

Potem uruchomiłam silnik i pojechałam do pracy. Drogi były wyjątkowo puste. Nie było długich sznurów aut, niecierpliwych kierowców trąbiących na klaksonach ani zwyczajowego porannego chaosu. Dojechałam do hotelu La Paraiso w ledwie piętnaście minut — w połowie czasu, jaki zwykle zajmowała ta trasa.

La Paraiso był jednym z najbardziej prestiżowych hoteli rodziny Bradfordów, a restauracja, w której pracowałam jako kierowniczka obsługi kelnerskiej. Pracowałam tam na długo przed tym, jak wyszłam za mąż za Greya, i kontynuowałam pracę także później, bo nie chciałam rezygnować z tego małego skrawka niezależności, jaki mi dawała.

Skręciłam na parking dla personelu i zobaczyłam, że moje zwykłe miejsce jest wolne.

Po raz pierwszy nie spóźniałam się.

Chwyciłam torebkę i lunch, który Celine spakowała, po czym ruszyłam w stronę wejścia dla pracowników. Po okazaniu identyfikatora ochroniarzowi poszłam do szatni i włożyłam lunch do szafki.

Zatrzymałam się przed małym lusterkiem przymocowanym do drzwiczek.

Makijaż wciąż trzymał się na miejscu, chociaż korektor nie był w stanie całkiem ukryć zmęczenia pod oczami. Wyglądałam na bardziej opanowaną, niż się czułam.

Wystarczająco dobrze.

Zamknęłam szafkę, podeszłam do czytnika czasu pracy i przycisnęłam kciuk do skanera biometrycznego. Potem dołączyłam do pozostałych pracowników w restauracji.

Sala jadalna wciąż była przygotowywana na dzisiejszych gości. Prostowano krzesła, wycierano stoły, polerowano kieliszki i równo układano menu. Dołączyłam do zespołu, pomagając, gdzie tylko mogłam, żeby szybciej doprowadzić wszystko do porządku.

Wtedy poczułam, że ktoś mi się przygląda. W końcu wyprostowałam się i odwróciłam.

Serce mi się potknęło. Te znajome szare oczy spotkały moje. Mój mąż. Właściciel La Paraiso.

Stał kilka stóp ode mnie, ubrany w idealnie skrojony czarny garnitur. Ciemne włosy miał starannie zaczesane, a jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Wyglądał dokładnie tak jak zawsze. Opanowany, onieśmielający i zupełnie nie na miejscu wśród personelu szykującego restaurację do otwarcia.

Tyle że jego wzrok był utkwiony wyłącznie we mnie.

Dlaczego tu był?

Grey rzadko schodził do restauracji tak wcześnie. Jego gabinet znajdował się na najwyższym piętrze i zwykle spędzał tam poranki, zajmując się dyrektorami, kierownikami i wszystkim innym, co wymagało uwagi właściciela hotelu. Nie miał powodu, żeby tu być. Chyba że przyszedł mnie szukać.

Ta myśl ścisnęła mi żołądek.

Wokół nas pozostali pracownicy stopniowo zauważyli jego obecność. Rozmowy milkły jedna po drugiej. Kilka osób wymieniło nerwowe spojrzenia, po czym dyskretnie się odsunęło, zostawiając między Greyem a mną niezręcznie dużo przestrzeni.

Bali się go. Wszyscy.

Grey miał opinię bezwzględnego w interesach. Pracownicy, którzy popełniali poważne błędy, rzadko dostawali drugą szansę, a nikt nie chciał znaleźć się na celowniku jego niezadowolenia.

Opuściłam wzrok i wróciłam do pracy. Jeśli chciał porozmawiać, mógł poczekać. Nie zamierzałam mu tego ułatwiać.

Wciąż czułam jego spojrzenie na plecach. Kiedyś to spojrzenie sprawiałoby, że serce zaczęłoby mi trzepotać. Teraz wywoływało tylko dyskomfort.

Może jeśli będę go ignorować wystarczająco długo, zmęczy się czekaniem i wróci do swojego gabinetu.

Ale Grey nie odszedł.

— Pójdziesz ze mną do mojego gabinetu, Lily.

Zmarszczył brwi, gdy się nie ruszyłam.

— Nie powtórzę.

Uniósłam podbródek.

— Przykro mi, panie Bradford, ale dziś mamy rezerwacje VIP. Nie mogę porzucić obowiązków w trakcie przygotowań. Zobaczę się z panem, kiedy będę wolna.

Cisza, która spadła na restaurację, była ogłuszająca. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich, ale nie zamierzałam podnosić wzroku.

Usłyszałam, jak nabiera powietrza.

Kiedy w końcu spojrzałam w górę, przez jego twarz przemknęło kilka emocji — najpierw niedowierzanie, potem irytacja i coś jeszcze, czego nie potrafiłam nazwać. Ból. To uczucie zniknęło tak szybko, że zaczęłam się zastanawiać, czy mi się nie przywidziało.

Wargi Greya rozchyliły się, jakby chciał coś powiedzieć. Nic jednak nie padło. Po raz pierwszy wyglądał, jakby nie miał odpowiedzi. Wyprostował ramiona, odwrócił się i wyszedł bez kolejnego słowa.